۱- گزینش قصه
منبعی که قصه گو برای انتخاب کردن داستان در اختیار دارد، پهنه ی ادبیات شفاهی و مکتوب جهان است. قصه گو، هنگام انتخاب کردن قصه هایی که مجموعه ی او را تشکیل می دهد از تجربه های خود و دیگران به عنوان منبع بهره می گیرد.
ادبیات قومی گنجینه ی تقربیاً بی انتهایی از قصه‌هایی را که نیروی سحر آمیز خود را حفظ کرده است و در انتظار باز گو شدن است در اختیار قصه گو می گذارد. در بیشتر مجموعه های کتابخانه ها،  گزیده ی داستانهای قومی دیده می شود.
ادبیات قومی واقعی هر خواستی را جوابگوست و از توان بسیاری برخوردار است، از این رو زمینه ی دلخواهی را برای قصه گو فراهم می آورد. بخصوص برای قصه گوی مبتدی، زیرا ادبیات قومی برخاسته از ادبیات شفاهی است و آسانتر بازگو می شود. این قصه ها که در طول صد ها سال، کودکان را غرق لذت کرده است امروز نیز از چنین توانی برخوردار است.
مسئله ی انتخاب کردن کتاب، با توجه به انبوه موادی که در اختیار قصه گوست، به ویژه برای قصه گوهای تازه کار و مبتدی مشکلی اساسی است. حتی بهترین و برجسته ترین قصه گوهای حرفه ای هم قادر به گفتن هر داستانی نیستند.

بقیه در ادامه مطلب ،

او تنها از عناصر زیر استفاده می کند:
۱) یک داستان مناسب که به خوبی نیز آماده شده است و با شخصیت و سبک مخصوص او منطبق است.
۲) صدای مؤثر و شیوه ی بیان و ارائه.
۳) تخیل قصه نیوشان .
قصه گو به هیچ وجه نباید روی شگردها حساب کند و به عوامل غیر عادی که می تواند بر قصه گو یی او تأثیر بگذارد و آن را به یک نمایش مبدل سازد متوسل شود. هنر قصه گویی همچنان به عنوان یکی از قدیمی ترین شکل های هنر بشر باقی می ماند و این شکل از هنر بخصوص برای کودکان ارزشمند است. بزرگسالانی که می خواهند برای کودکان قصه بگویند باید با احترام و صداقت و مهارت در این راه سرمایه گذاری کنند و به این ترتیب به این هنر نزدیک شوند. در این صورت پاداشی که به دست خواهد آمد معمولاً بیشتر از سرمایه گذاری خواهد بود.

ارتباط میان هنر قصه گو و آفرینش دو جانبه ی میان قصه گو شنونده تنها زمانی به وجود می آید که قصه گو و گروه او گرد هم آیند ودر قصه گویی با هم سهیم شوند.  قصه گو بدون پیرایه و در ارتباط مستقیم، قصه می‌گوید. ابزار هنر قصه گو را به خوبی و به طور مؤثر به کار می گیرد. صدای او پر طنین و روشن است و متناسب با حالات مورد تأکید در داستان نوسان دارد، با نجوا، با خواهش، با فریاد، با ناله و با آهنگ و طنین صدای خود چیزی را بیان می کند که شنوندگان باید برداشت کنند.

بقیه در ادامه مطلب ،

قصه گویی قدیمی ترین شکل ادبیات است. در روزگاران کهن، تاریخ، سنت ها، مذهب، آداب، قهرمانی ها و در واقع غرور قومی به وسیله‌ی قصه‌گوها از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شد. قصه گو از گذشته، ماجراهای قهرمانان و از پستی‌های دشمن قصه ها داشت. از خدایان و اهریمنان، از نیروهای ماورای طبیعت و جادویی سخن می‌گفت. قصه گو، در بافت این گونه جامعه‌های ابتدایی، همواره شخصی مرکز توجه بوده است.

● مقدمه :

قصه گویی در کشور ما سابقه ای بس دیرینه و قدیمی دارد ، اما نفوذ عوامل و وسایل ارتباط جمعی و علاوه بر آن مسائل خاص حوزه های شهرنشینی ، موجب شده تا نقش قصه گویی در طول دوران و به ویژه در نظامهای آموزشی کم رنگ شود . همچنین به قصه گویی هنوز به عنوان یک فن نگاه نمی شود و در نظام آموزش و پرورش جایگاه شایسته ای برای قصه گویی به چشم نمی خورد . بسیاری از علاقمندان به این فن ، به تجارب خود متکی هستند و کمتر با روشهای علمی و اصول قابل قبول این فن آشنایی دارند . بحث در باره ی نظام تعلیم و تربیت بسیار گسترده است ، به گونه ای که وارد شدن به هر حیطه از آن ، نیازمند دانش و تخصص است و اگر محققی واجد تخصص نباشد و علاوه برآن در زمینه ی مسائل تربیتی صبر و حوصله و دقت لازم را به کار نبرد ، بی شک نمی تواند این نظام را به سر منزل مقصود هدایت کند .
همانگونه که می دانید در کشور ما به رغم وجود گنجینه های علم و معرفت و داستانها و افسانه های زیبا و آموزنده ، اولیا و مربیان بیشترین وقت خود به مسائل آموزشی کودکان اختصاص می دهند و دانش آموزان نیز، در خانه و مدرسه بیشتر اوقات خود را صرف یادگیری های غیر فعال کرده ، از سختی و خشکی دروس و اضطراب امتحان و نمره رنج می برند . بدین ترتیب اغلب اولیا ومربیان از هدف اصلی تعلیم و تربیت که پرورش انسانهای خلاق ، مبتکر و کارآمد است باز می مانند .
آنچه که این مقاله در پی آن است ، بررسی جایگاه قصه گویی در نظام آموزش رسمی کشور است . این نظام گسترده بخش بسیار وسیعی از جامعه را تحت پوشش قرار می دهد . از دوران پیش دبستان تا دوران دانشگاه گستره ی نظام تعلیم و تربیت است ، اما در این مقاله هرجا به نظام آموزشی اشاره می شود ، مراد دوران پیش دبستان و دبستان است . این دو بخش نیمی از جمعیت دانش آموزی را تحت پوشش خود دارد . با این اوصاف این مقاله در پی آن است که به این سوالات پاسخ دهد : آیا قصه گویی می تواند در رقابت با فعالیتهای رسمی مدرسه به جایگاهی مطمئن دست یابد ؟ آیا در نظام آموزشی ما به قصه گویی به عنوان فعالیتی جدی نگاه می شود یا فعالیتی تفننی است که ارزش علمی - آموزشی خاصی ندارد ؟ و ...
با توجه به همه ی عوامل فوق در این مقاله ضمن مطالعه ی آرا و نظرات صاحب نظران سعی شده است تا با نگاهی دوباره به فعالیت قصه گویی جایگاه واقعی آن در نظام آموزشی کشور مورد ارزیابی قرار گیرد .

بقیه در ادامه مطلب ،