گاه اندکی تأمل می کند و زمانی با شتاب کلمه ها را بیان می کند و به این وسیله ابعاد مختلف احساسی را که کودکان مشتاق دریافت آن هستند در اختیار آنها قرار می دهد. بیان او زنده و خیال انگیز و هیجان آور است . کلمه هایی را که به کار می برد به سرعت به کودکان می رسد و آنها را در به وجود آوردن تصویر ذهنی لازم برای ساختن محیط قصه یاری می کند. صورت و به ویژه چشمهای او بعد دیگری از هیجان و نگرانی قصه را در خود منعکس می کند، او راحت لبخند می زند و اخم می کند. با سرعت به اطراف نگاه می کند و چنان به دوردست خیره می شود که گویی ماورای همه چیز را می نگرد اما در عین حال شنوندگان را نیز کاملاً تحت جاذبه ی خود نگاه می دارد. تماشای دستهای او مثل تماشای دستهای هر قصه گوی خوب دیگر خوشایند است و در بیان قصه نقشی مهم دارد. او از دستهایش به طور طبیعی و خوب استفاده می کند و این حرکت به داستان هیجان خاصی می بخشد. حرکتهای او در به وجود آوردن بیان سحر آمیز از راه تأکید، تجسس و خواستن سهم بسزایی دارد.
قصه گویی، یک هنر شخصی است، شکلی از هنر که آفریدگارانش یعنی گویندگان و شنوندگان باید انسانهایی زنده باشند. هنری است که خود را به راحتی در معرض رقابت با تکنولوژی قرار می دهد، اما وقتی که به صورت یک فرآورده عرضه می شود تنها یک بدل است، و فقط اصل آن دارای ارزش حقیقی است و هنر واقعی به شمار می آید. بنابر این آموزگارانی که قصه می گویند هرگز نباید نگران رقابت قصه گوهای الکترونیکی باشند. برنامه هایی که بر روی صفحه و نوار ضبط شده است در زندگی دخترها و پسرها جایی را اشغال می کند اما جای کوچکتری را. این فرآورده ها باید با شگفتی های دیگر تکنولوژی که کودکان با خونسردی تمام آنها را می پذیرند رقابت کند. آموزگارانی که می توانند امکان سهیم کردن کودکان را در یک قصه ی خوب به صورت یک تجربه ی بسیار شخصی فراهم آورند هرگز نباید با قصه گو های الکترونیکی که در مقیاس وسیعی تولید می شود مورد مقایسه قرار گیرند. خوشبختانه انسان نسبت به ماشین هنوز از احترام بیشتری برخوردار است. هماهنگ شدن قصه گو با داستان مناسب، رویداد خاصی است که مستلزم زمان، آگاهی، مهارت و گاهی حوصله است. همچنین، آماده کردن داستان نیز مقوله ی دیگری است که قصه گو باید به آن توجه خاصی داشته باشد.